Je wordt comfortabel binnen het oncomfortabele.

De IC trok haar al langer. "Ik zag de IC altijd als een soort stip op de horizon. Ooit leek me dat heel gaaf." Tijdens haar BIAZ-opleiding kreeg ze les van IC-verpleegkundigen. Hun kennis, de complexiteit van het werk en het klinisch redeneren maakten indruk. "Wat zij allemaal kunnen en weten, dat vond ik zo vet." Toch twijfelde ze eerst of ze er al klaar voor was. "Ik vond mezelf altijd nog iets te jong of te onervaren." 

Om te ontdekken of de IC echt bij haar paste, besloot Lieke een dag mee te lopen. Die dag maakte direct indruk. Een patiënt verslechterde plotseling, waarna een reanimatiesetting ontstond en de kamer zelfs werd omgebouwd tot een tijdelijke operatiekamer. "Binnen een paar minuten stond er een heel OK-team klaar." Voor Lieke was het een bijzondere kennismaking met de dynamiek en samenwerking op de IC. "Toen dacht ik alleen maar: wauw, dit is echt interessant." Aan het einde van de dag wist ze dat dit de uitdaging waar ze naar op zoek was.

Wat Lieke aanspreekt in de acute zorg is de combinatie van dynamiek, snel handelen en inhoudelijke diepgang. "Het snelle schakelen en klinisch redeneren vind ik heel interessant. Dat je cijfers aan een patiënt koppelt en verbanden gaat leggen." De opleiding is zo opgebouwd dat de complexiteit stap voor stap toeneemt. Nieuwe collega's beginnen met stabielere patiënten en groeien vervolgens door naar steeds complexere zorgsituaties.

Die ontwikkeling heeft haar veel gebracht. "Toen ik begon, vroeg ik me regelmatig af: ga ik dit ooit kunnen?" vertelt ze. Inmiddels kijkt ze daar anders naar. "Nu heb ik mijn draai gevonden. Daar ben ik best trots op." Ook haar klinische blik is zichtbaar gegroeid. "Soms kun je niet precies aanwijzen wat er mis is, maar voel je dat er iets niet klopt. Ik heb geleerd dat beter onder woorden te brengen en daar ook voor op te komen." Juist door steeds nieuwe uitdagingen aan te gaan, groeide haar vertrouwen. "Elke keer als je aan iets nieuws begint, is het spannend. Maar vervolgens doe je het een paar keer en dan merk je dat het lukt. Je wordt comfortabel binnen het oncomfortabele."

Volgens Lieke sta je er tijdens de opleiding nooit alleen voor. "Je hebt een praktijkopleider, leerprocesbegeleider en werkbegeleiders. Die zijn goed op de hoogte van waar jij staat in je leerproces." Collega's denken actief mee over passende leermomenten en geven feedback waar je direct mee verder kunt. "Soms twijfel je aan jezelf of weet je niet goed hoe je iets moet aanpakken. Dan kijken collega's echt met je mee. Bijvoorbeeld door een patiënt te zoeken die aansluit bij wat jij nog moet leren."

Wat haar daarnaast opvalt, is de sfeer binnen het team. "Iedereen is bereid om elkaar te helpen." Die betrokkenheid gaat verder dan alleen het werk. Collega's hebben aandacht voor elkaar, denken met je mee en zorgen ervoor dat je je snel thuis voelt. "Daardoor durf je vragen te stellen, fouten te bespreken en jezelf steeds verder te ontwikkelen."

Een van de belangrijkste lessen die Lieke heeft geleerd, gaat niet over medische handelingen of apparatuur. "Ik denk dat ik heb geleerd dat je geduld moet hebben." Ze omschrijft zichzelf als iemand die graag meteen wil laten zien wat ze kan. Op de IC ontdekte ze dat ontwikkeling nu eenmaal tijd kost. "Je kunt niet alles in één dag laten zien. Het is echt een proces." 

"Je moet soms even stilstaan bij wat je al hebt bereikt, in plaats van alleen te kijken naar wat je nog niet kunt." Dat is ook precies wat ze nieuwe collega's mee zou willen geven. "Je krijgt hier echt de ruimte en de tijd om te groeien als leerling. Er wordt niet verwacht dat je direct alles zelfstandig kunt." Haar advies is dan ook eenvoudig: "Verwacht nog niet alles van jezelf. Het komt goed. Geef jezelf de tijd."