Ik leer eigenlijk iedere dag wel iets nieuws
Veel coassistenten doen hun coschappen verspreid over verschillende ziekenhuizen. Nick koos bewust voor het tegenovergestelde: één ziekenhuis, alle coschappen op dezelfde plek. “Dan kies je er specifiek voor om aan één ziekenhuis verbonden te blijven.” Voor hem werd dat Amphia.
En dat is geen toeval: hij werkte er al tijdens zijn studie als bijbaan bij de wetenschappelijke afdeling, deed er zijn masteronderzoek en kent het ziekenhuis nog uit zijn verpleegkundige opleiding. Hij vond het ziekenhuis toen zo leuk dat hij er alle coschappen wilde volgen. “Het voelt nog steeds een beetje als thuiskomen.”
Bewust voor één ziekenhuis gekozen
Dit is niet de standaardroute. Normaal word je per coschap in een ander ziekenhuis geplaatst. Nick informeerde meteen of hij ook de overige coschappen bij Amphia kon volgen. “En dat kon.” Amphia is voor Nick vijf minuten fietsen en het is een plek waar hij zich thuis voelt. Het langere verblijf geeft hem ook een beter beeld. “Hoe langer je ergens blijft, hoe meer je ervan ziet.”
Een warm welkom
De ontvangst viel Nick op, en dat geldt voor meerdere nieuwe coassistenten. “Bij Amphia krijg je een rondleiding en als iets niet werkt met je pasje of kleding, wordt er meteen actie op ondernomen.” Wat mij ook opviel, was de zachte landing in het team. “Ik voelde me eigenlijk al meteen onderdeel van het team, dit kwam enerzijds doordat ik al bekend was bij Amphia en vooral door de fijne sfeer binnen de teams.”
Verantwoordelijkheid die je serieus neemt
Wat Nick vooraf niet had verwacht, is hoeveel verantwoordelijkheid hij krijgt. “Je mag zelf patiënten zien, altijd onder supervisie, soms onder indirecte supervisie. Je wordt best wel vrijgelaten, en tegelijkertijd is de begeleiding heel goed en laagdrempelig. Twijfel je ergens over, dan kan een supervisor altijd direct meedenken.” Bijzonder vindt hij dat hij zelf medicatie mag voorschrijven. “Dat is niet overal zo. Jij schrijft voor en de superviserende specialist autoriseert het voorschrift. Je krijgt feeling met hoe het is om voor te schrijven en doet er een extra denkstap bij, want je zet het formeel in het systeem. Dat dwingt je om zorgvuldig en kritisch te kijken.”
Elke dag iets nieuws
Een vast moment van “dit heb ik echt geleerd” kan Nick niet aanwijzen, en dat is precies het punt. “Ik leer eigenlijk iedere dag wel iets nieuws.” Het leuke aan coschappen vindt hij dat je het voor een groot deel zelf kunt inrichten. “Je kunt veel sturen en aangeven wat je graag wilt zien.” Zo prikte hij deze week zijn eerste epiduraal bij de pijngeneeskunde. “Dat is supergaaf.”
Ik ontdek hier wat voor arts ik zelf wil zijn, en krijg de ruimte om dat te sturen
Begeleiding die uitdaging vasthoudt
Elk coschap start met een gesprek over leerdoelen, en Nick plant zelf graag een tussentijds moment. “Dan kijk ik waar ik sta en waar we samen nog aan kunnen werken.” Feedback krijgt hij het liefst meteen. “Na een handeling of consult bespreek ik dat kort na. En ik laat vooraf weten wat mijn leerdoelen zijn, zodat de supervisor daar gericht op kan letten.” Juist die aanpak houdt het voor hem leuk. “Zo blijft het uitdagend, dat vind ik belangrijk. Zeker omdat de route naar arts best lang duurt.”
Topklinisch en gezellig
Wat Amphia anders maakt, is de combinatie. “Amphia is een topklinisch ziekenhuis, er gebeuren heel veel gave dingen. Maar het heeft tegelijkertijd de gezelligheid van een klein ziekenhuis. Die combinatie maakt het voor mij heel leuk.” Dat thuisgevoel is volgens Nick niet voorbehouden aan wie er al rondloopt. “Het leerklimaat is laagdrempelig en iedereen is benaderbaar. Coassistenten beginnen vaak samen en trekken met elkaar op. Het is leuk om samen te starten, samen te lunchen en even te sparren. Je komt elkaar in de wandelgangen veel tegen dat schept een band.”
Op zoek naar zijn eigen richting
Sinds zijn afstuderen merkt Nick vooral groei in zelfstandigheid. “Door de zelfstandigheid die ik krijg, krijg ik een beter beeld van wat voor arts ik graag wil zijn.” Nu loopt hij een keuzecoschap bij pijngeneeskunde, een vak dat niet standaard in het curriculum zit. Hij doet alle drie de domeinen: pijngeneeskunde, operatiekamer en intensive care. “Dat maakt het gaaf om de hele breedte van het vak te zien.” Of het bij hem past? “Ik heb de eerste week achter de rug en het antwoord is tot nu toe ja.”
Met nog achttien weken voor de boeg heeft hij de tijd om het zeker te weten. En daarna? “Ik zou het liefst hier bij Amphia blijven.”