Juist doordat de IC zo breed is, raak je nooit uitgeleerd.

Suzan had niet één duidelijke droombaan. Tijdens haar verpleegkundeopleiding ontdekte ze stap voor stap wat bij haar paste. Via stages maakte ze kennis met verschillende afdelingen binnen Amphia. Tijdens haar opleiding startte ze in een duaal traject, gevolgd door een traineeship waarin ze ervaring opdeed binnen verschillende specialismen. Zo ontdekte ze dat de dynamiek, complexiteit en samenwerking op de Intensive Care haar het meeste aanspraken. "Ik wist eigenlijk helemaal niet zo goed wat ik wilde. Daarom vond ik het juist leuk om op verschillende afdelingen ervaring op te doen en aan verschillende specialismen te snuffelen. Achteraf denk ik dat de IC daarom zo goed bij mij past. Hier komen alle specialismen samen. Waar ik als beginnend verpleegkundige nog wel eens onzeker was, sta ik nu stevig in mijn schoenen als gespecialiseerd verpleegkundige” “De bredere basis heeft daar enorm bij geholpen. Tegelijkertijd blijft ze iedere dag nog leren. “Dat maakt het werk ook na al die jaren interessant."

Wat de IC  volgens Suzan bijzonder maakt is de enorme diversiteit aan patiënten en zorgvragen. Van patiënten die na een operatie kort worden bewaakt tot mensen die wekenlang intensieve zorg nodig hebben. "Het acute deel vind ik het interessantst. Dat is vaak waarom mensen voor de acute zorg kiezen. Maar juist de afwisseling maakt het werk prettig. Soms ben je bezig met een spoedsituatie, soms help je iemand stap voor stap herstellen." Die combinatie van acute zorg en langdurige begeleiding maakt de afdeling volgens haar uniek. "Sommige verbeteringen zie je nauwelijks van dag tot dag. Pas als je een patiënt na twee weken terugziet, realiseer je je hoeveel vooruitgang er is geboekt."

Met meer dan honderd verpleegkundigen is de IC een van de grootste verpleegkundige afdelingen binnen Amphia. Dat kan best indrukwekkend zijn als je start als verpleegkundige. "Het duurt echt even voordat je iedereen kent. Dat vond ik in het begin zelf ook spannend." Toch ervaart Suzan het grote team juist als een kracht. "Er is altijd wel een collega die een casus al eens heeft meegemaakt of specialistische kennis heeft van een bepaald ziektebeeld. Daardoor kun je ontzettend veel van elkaar leren."

Ook buiten de werkvloer is er genoeg gelegenheid om collega’s beter te leren kennen. "We hebben een fietsclub, een padelgroep, een boekenclub en collega's die samen wandelen. Omdat het team zo groot is, is er altijd wel iemand die dezelfde interesses heeft."

Op de IC draait veel om samenwerking, ook met andere specialismen en afdelingen. Ook als je nog weinig of nooit met elkaar hebt samengewerkt moet je elkaar toch vertrouwe. ‘doordat je samenwerkt in soms spannende situaties is de communicatie direct en moet je meteen weten wat je aan elkaar hebt.’ Wat Suzan daarbij bijzonder vindt, is de gelijkwaardigheid binnen het team. "We spreken artsen gewoon met hun voornaam aan. Iedereen heeft zijn eigen expertise en ieders expertise telt mee. Er wordt regelmatig gevraagd: hoe kijk jij hier als verpleegkundige tegenaan? Dat maakt de samenwerking prettig."

Naast haar werk heeft Suzan nog een grote passie: reizen. De afgelopen jaren bracht ze maanden door in onder andere Midden-Amerika, Azië en werkte ze zelfs tijdelijk op de IC op Sint-Maarten. Wat haar daarin opvalt, is de flexibiliteit die ze vanuit Amphia ervaart. "Er wordt altijd meegedacht over hoe ik mijn passie kan combineren met mijn werk. Soms via onbetaald verlof, soms door uren anders te plannen. Natuurlijk is niet alles mogelijk, maar er wordt wel serieus gekeken naar wat mogelijk is." Ook in het dagelijkse werk ervaart ze die flexibiliteit. Door zelfroosteren en een groot team zijn diensten vaak goed onderling te ruilen. "We gunnen elkaar veel. Als je een keer last minute naar een concert of het theater wilt, lukt het bijna altijd om een dienst te ruilen. Het helpt daarbij dat we een zo’n groot team hebben.”

Voor buitenstaanders heeft de Intensive Care soms iets indrukwekkends of zelfs intimiderends. Dat begrijpt Suzan goed. Op de IC worden immers patiënten behandeld die ernstig ziek zijn en bevinden families zich vaak in een onzekere periode. Tegelijkertijd ziet zij ook de menselijke kant van de afdeling. "Mensen maken de IC vaak groter dan het is. Natuurlijk gebeuren er heftige dingen, maar achter alle apparatuur en medische handelingen werken gewone mensen samen om de beste zorg te bieden. Ook hier vormen teamwork, collegialiteit en persoonlijk contact een belangrijk onderdeel van de dag." Daarom heeft ze ook een duidelijk advies voor verpleegkundigen die twijfelen over een carrière op de IC. "Kom gewoon een keer meelopen. Achter die gesloten deuren is het werken veel minder spannend dan veel mensen denken.”

Wanneer Suzan een goede werkdag heeft gehad? Daar hoeft ze niet lang over na te denken. "Als we hard hebben gewerkt, mooie zorg hebben geleverd en tussendoor hebben gelachen met collega's. Dan ga ik met een goed gevoel naar huis." Na ruim twaalf jaar bij Amphia voelt ze zich nog steeds op haar plek. Niet alleen vanwege de complexiteit van het werk, maar vooral dankzij de mensen om zich heen. "Je doet het hier echt samen. Dat maakt voor mij nog iedere dag het verschil."